Hoogmoed danst over de wereld

David Owen is amper 30 als hij staatssecretaris wordt in de Labourregering van de Britse premier Harold Wilson. Nu is hij 80 en Lord, met voor de rest van zijn leven een zetel in het Hogerhuis. Na zijn doortocht op onder andere Volksgezondheid en Buitenlandse Zaken wordt hij internationaal actief, zowel in de diplomatie als in de zakenwereld. Nooit vergeet hij zijn eerste roeping, zijn specialisatie in de neurologie. In 2016 herschrijft hij zijn klassieker In Sickness and in Power, Illness in the Heads of Government, Military and Business Leaders since 1900 dat in een oudere versie ook in het Nederlands verschijnt als Zieke Wereldleiders. Zopas bundelt hij zijn denkbeelden opnieuw in Hubris. The Road to Trump. Power, Populism and Narcissism. Redenen te over voor een uitvoerig gesprek bij hem thuis in Londen, stroomafwaarts van Westminster.

Spaanse Habsburgers: hoe een dynastie zich in de vernieling trouwt

In de geschiedenis zijn huwelijken onder familieleden in koningshuizen niet ongewoon. Normaal levert dat geen noemenswaardige problemen op, maar als dat systematisch gebeurt, kan het verstrekkende gevolgen hebben. Dat is wat er gebeurt bij de Spaanse Habsburgers. Om de macht van de dynastie te bevestigen en 'besmetting' van het vorstenhuis tegen te gaan, volgt een opeenstapeling van huwelijken onder bloedverwanten. Niet alleen loop je door die inteelt verloren in hun stamboon, veel erger is dat de genetische afwijkingen op de duur zo erg zijn, dat een soort Sméagol op de troon belandt die nauwelijks kan spreken of stappen. En zo sterft een dynastie uit.

"De urgentie van een tentoonstelling Gestoorde Vorsten is nu groter"

Gestoorde vorsten, zo heet de tentoonstelling die het Gentse Museum Dr. Guislain in 1999-2000 organiseerde naar aanleiding van 500 jaar Keizer Karel (in 1500 in Gent geboren). Best een gewaagd initiatief voor een nog jong museum. "Eigenlijk was het straf dat we met zo'n evenement uitpakten", vertelt Patrick Allegaert, artistiek en beleidsadviseur van het museum. "Buitenlandse journalisten vertelden dat een dergelijke tentoonstelling bij hen op dat moment niet zou kunnen. Dat een initiatief van die aard aanleiding zou geven tot controverse. We waren dan ook overdonderd door de enorme belangstelling die ons te beurt viel. Nu, twintig jaar later, zou het thema nog veel meer aanslaan. De urgentie ligt veel hoger. Maar ik zou de zaak wel anders aanpakken. Intussen hebben we veel bijgeleerd."